Skip to content

Βιογραφία Leonardo da Vinci

09/02/2012

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Ο Λεονάρντο Nτα Βίντσι γεννήθηκε στις 15 Απριλίου 1452 στο Βίντσι της Φλωρεντίας και πέθανε στις 2 Μάιου 1519. Ήταν Ιταλός αρχιτέκτονας, ζωγράφος, γλύπτης, μουσικός, εφευρέτης, μηχανικός, επιστήμονας και ασχολήθηκε με την ανατομία, την αστρονομία και τη γεωμετρία. Ο Ντα Βίντσι κρατούσε σημειώσεις πάνω στα θέματα τα οποία μελετούσε. Οι σημειώσεις αυτές είναι όλες γραμμένες με ένα ίδιαίτερο τύπο γραφής τον οποίο μόνον ο ίδιος μπορούσε να αναγνωρίσει. Πιο συγκεκριμένα,ο Λεονάρντο έγραφε ανάποδα, απο τα δεξιά προς τα αριστερά, έτσι μόνο με καθρέφτη θα μπορούσε καποιός να διαβάσει τις σημειώσεις του. Ο σκοπός της πράξης του αυτής παραμένει άγνωστος.Οι απόψεις όμως ποικίλουν. Πολλοί υποστηρίζουν πως επειδή ήταν αριστερόχειρας γράφοντας απο τα αριστερά πρός τα δεξία  μουντζούρωνε με το χέρι του αυτά που είχε ήδη γράψει με το μελάνι που δεν είχε προλάβει να στεγνώσει. Η άλλη όμως άποψη είναι πως ίσως να έπασχε απο κάποια σπάνια μορφή δυσλεξίας όπου όσοι την έχουν γράφουν με την λεγόμενη καθρεπτική γραφή.Αν και μπορεί να φαίνεται ένα ασυνήθιστο θέμα για μελέτη, όσο περισσότερο μαθαίνει κανείς γι’ αυτόν τον αξιοσημείωτο άνθρωπο της Αναγέννησης, τόσο καταλαβαίνει ότι ήταν ένα πρότυπο ανθρώπου που μπόρεσε να συνδυάσει την επιστήμη με κάθε πλευρά της ζωής, συμπεριλαμβανόμενου της τέχνης και της μουσικής. Αν και είναι γνωστός κυρίως για τα έργα τέχνης του, ο Ντα Βίντσι έκανε και πειράματα δημιουργώντας εφευρέσεις χωρίς όμως να τις δημοσιοποιεί. Ουσιαστικά πρόκειται για το πιο «ολοκληρωμένο» άτομο στην ιστορία του ανθρώπινου γένους, έναν πραγματικό «Homo Universalis».

ΜΙΛΑΝΟ (1482 – 1500)

Ο Λεονάρντο ντα Βίντσι βρίσκεται στο Μιλάνο από το 1482 ως απεσταλμένος στην αυλή του Σφόρτσα. Το 1488 λαμβάνει χρηματοδότηση για τον σχεδιασμό του τέμπλου του καθεδρικού ναού στο Μιλάνο, του οποίου τα σχέδια είχε ολοκληρώσει ένα χρόνο νωρίτερα. Επίσης σχεδιάζει μερικούς από τους γνωστούς γρίφους του Ντα Βίντσι.
ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΤΟΥ ΒΙΤΡΟΥΒΙΟΥ

Τον Απρίλιο του 1489 ξεκίνησε τη συγγραφή ενός βιβλίου με τίτλο Περί της ανθρώπινης μορφής, το οποίο όμως δεν ολοκλήρωσε ποτέ. Παράλληλα έκανε διάφορες μελέτες πάνω στην ανθρώπινη ανατομία, συγκρίνοντας τις «θεωρίες» του με τη μοναδική σωζόμενη σχετική θεωρία που υπήρχε την εποχή εκείνη, τον Άνθρωπο του Βιτρούβιου. Ο Βιτρούβιος είχε καταλήξει στο συμπέρασμα πως το ανθρώπινο σώμα – με τα χέρια σε έκταση – μπορούσε να χωρέσει στα δύο τέλεια γεωμετρικά σχήματα, τον κύκλο και το τετράγωνο και πως το κέντρο του σώματος ήταν ο αφαλός. Ο Λεονάρντο, με τις δικές του μελέτες, διόρθωσε κάποιες ανακολουθίες του Βιτρούβιου.
Σύμφωνα με τις σημειώσεις του Ντα Βίντσι στο συνοδευτικό κείμενο, οι οποίες είναι γραμμένες με καθρεπτιζόμενη γραφή, το σχέδιο έγινε ως μελέτη των αναλογιών του (ανδρικού) ανθρώπινου σώματος όπως περιγράφεται σε μια πραγματεία του Ρωμαίου αρχιτέκτονα Βιτρούβιου, που είχε γράψει για το ανθρώπινο σώμα:
•    μια παλάμη έχει πλάτος τεσσάρων δακτύλων
•    ένα πόδι έχει πλάτος τέσσερις παλάμες
•    ένας πήχης έχει πλάτος έξι παλάμες
•    το ύψος ενός ανθρώπου είναι τέσσερις πήχεις (και άρα 24 παλάμες)
•    μια δρασκελιά είναι τέσσερις πήχεις
•    Το μήκος των χεριών ενός άντρα σε διάταση είναι ίσο με το ύψος του
•    η απόσταση από την γραμμή των μαλλιών ως την κορυφή του στήθους είναι το ένα-έβδομο του ύψους του άνδρα
•    η απόσταση από την κορυφή του κεφαλιού ως τις θηλές είναι το ένα-τέταρτο του ύψους του άνδρα
•    το μέγιστο πλάτος των ώμων είναι το ένα-τέταρτο του ύψους του άνδρα
•    η απόσταση από το αγκώνα ως την άκρη του χεριού είναι το ένα-πέμπτο του ύψους του άνδρα
•    η απόσταση από τον αγκώνα ως την μασχάλη είναι το ένα-όγδοο του ύψους του άνδρα
•    το μήκος του χεριού είναι ένα-δέκατο του ύψους ενός άνδρα
•    η απόσταση από την άκρη του πηγουνιού ως την μύτη είναι το ένα-τρίτο του μήκους του προσώπου
•    η απόσταση της γραμμής των μαλλιών ως τα φρύδια είναι το ένα-τρίτο του μήκους του προσώπου
•    το μήκος του αυτιού είναι το ένα-τρίτο του μήκους του προσώπου
Η επανακάλυψη των μαθηματικών αναλογιών του ανθρώπινου σώματος τον 15ο αιώνα από το Ντα Βίντσι και άλλους θεωρείται ένα από τα μεγάλα επιτεύγματα που οδήγησαν στην Ιταλική Αναγέννηση. Ας σημειωθεί ότι το σχέδιο του Ντα Βίντσι συνδυάζει μια προσεκτική ανάγνωση του αρχαίου κειμένου, με τις δικές του παρατηρήσεις σε αληθινά ανθρώπινα σώματα. Κατά τον σχεδιασμό του κύκλου και του τετραγώνου πολύ σωστά παρατήρησε ότι το τετράγωνο δεν μπορεί να έχει το ίδιο κέντρο με τον κύκλο, στον ομφαλό, αλλά κάπου χαμηλότερα στην ανατομία. Αυτή η ρύθμιση είναι μια καινοτομία στο σχέδιο του ντα Βίντσι και το ξεχωρίζει από προγενέστερες απεικονίσεις.
Το ίδιο το σχέδιο συχνά χρησιμοποιείται ως ένα υπονοούμενο σύμβολο της ουσιώδους συμμετρίας του ανθρώπινου σώματος, και κατά προέκταση του σύμπαντος ως σύνολο.
Μπορεί να παρατηρηθεί από την εξέταση του σχεδίου ότι ο συνδυασμός των θέσεων των χεριών και των ποδιών μπορεί να δημιουργήσει δεκαέξι διαφορετικές στάσεις. Η στάση με τα χέρια εκτεταμένα μακριά και τα πόδια ενωμένα είναι εγγεγραμμένη στο τετράγωνο. Η στάση με τα χέρια ελαφρώς υψωμένα και τα πόδια ανοικτά εγγράφεται στον κύκλο. Αυτό εικονογραφεί το θεώρημα ότι κατά την εναλλαγή μεταξύ των δύο στάσεων, το φαινόμενο κέντρο της φιγούρας φαίνεται να κινείται, αλλά στην πραγματικότητα ο ομφαλός της φιγούρας που είναι το πραγματικό κέντρο της βαρύτητας παραμένει ακίνητος.

ΤΟ ΕΦΙΠΠΟ ΑΓΑΛΜΑ

Το 1493 ξεκινά το πήλινο πρόπλασμα του άλογου για τον μνημείο του Σφόρτσα. Το μνημείο αυτό είναι το μεγαλύτερο άγαλμα ιππασίας που κατασκευάστηκε από τον Ντα Βίντσι μετά από παράκληση του Δούκα του Μιλάνου προς τιμήν του Πατέρα του. Δυστυχώς αυτό καταστράφηκε από τους Γάλλους στρατιώτες το 1499 όταν εισέβαλαν στο Μιλάνο. 500 χρόνια αργότερα, ένα μεγάλο μπρούτζινο άλογο- βασισμένο στα σχέδια του Ντα Βίντσι τοποθετήθηκε στο Μιλάνο.

ΜΥΣΤΙΚΟΣ ΔΕΙΠΝΟΣ

Δύο χρόνια αργότερα, το 1495, ο Λουδοβίκος Σφόρτσα παραγγέλνει στον Λεονάρντο το Μυστικό Δείπνο για την τράπεζα της μονής Σάντα Μαρία Γκράτσιε του Μιλάνου. Λένε, ότι ο πίνακας έγινε χωρίς καμία αρχικά έμπνευση αλλά το αποτέλεσμα είναι γεμάτο από συμβολισμούς, χρώμα και εκφραστικότητα των μορφών. Πρόκειται για έναν πίνακα ο οποίος υπέστη τρομαχτική φθορά από το πέρασμα του χρόνου, χωρίς να γίνει καμία στοιχειώδη προσπάθεια έστω για την συντήρησή του, και μόνο ως βανδαλισμοί μπορούν να χαρακτηριστούν οι όποιες εντελώς πρόχειρες προσπάθειες αποκατάστασής του. Ήδη η φθορά του πίνακα είχε ξεκινήσει σχεδόν αμέσως μετά το τελείωμα του, λόγω της άσχημης κατάστασης του τοίχου στον οποίο ζωγραφίστηκε (υπερβολική υγρασία !! )
Ο πίνακας απεικονίζει το Μυστικό Δείπνο του Ιησού με τους μαθητές του. Η σκηνή έχει προκαλέσει κάποιες αντιρρήσεις, καθώς κάποιοι υποστηρίζουν, ότι εκείνη τη στιγμή ο Ιησούς ανακοινώνει στους μαθητές ότι «σήμερον εις εξ’ ημών θέλει με παραδώσει εις το σταυρωθήναι», και κάποιοι άλλοι, ότι πρόκειται για την στιγμή όπου ο Ιησούς κάνει την τελετή της Θείας Ευχαριστίας. Η κεντρική μορφή είναι ο ίδιος ο Ιησούς, με μια σειρά παραθύρων ακριβώς πίσω του που αποτελούν φωτεινό σημείο και χρησιμεύει ως σημείο διαφυγής για το ανθρώπινο μάτι, εστιάζοντας στο κέντρο του πίνακα, τον Ιησού!. Οι μαθητές του σχηματίζουν τέσσερις επιμέρους τριάδες. Η ταραχή των Αποστόλων είναι εμφανής και οι κινήσεις τους έντονες. Ο Ιούδας ξεχωρίζει διότι είναι σκυμμένος προς το πρώτο πλάνο και το μέρος του θεατή.
ΒΑΣΙΚΗ ΘΕΩΡΙΑ ΤΗΣ ΜΗΧΑΝΙΚΗΣ
Στα τέλη του 1490 εκδόθηκε στο Μιλάνο το εγχειρίδιο του Ντα Βίντσι για τη βασική θεωρία της μηχανικής. Εκεί περιγράφονται μηχανές και εργαλεία ενώ παρουσιάζονται πρακτικά πρότυπα για την εξήγηση βασικών αρχών και λειτουργιών της μηχανικής που χρησιμοποιούνταν στους οικοδομικούς μηχανισμούς. Όπως φαίνεται τον Ντα Βίντσι απασχολούσαν πολύ τα προβλήματα τριβής και αντίστασης. Σπειρώματα κοχλιών κίνησης, υδραυλικοί γρύλοι, μηχανήματα περιστροφής κτλ. περιγράφονται μεμονωμένα ή σε διάφορους συνδυασμούς. Με την πάροδο του χρόνου το ενδιαφέρον του για τη θεωρητική μηχανική συγχωνευόταν με το ενδιαφέρον του για την εφαρμοσμένη μηχανική. Θεωρούσε ότι οι μηχανικές δυνάμεις που δρουν στους βασικούς νόμους της μηχανικής ενεργούν παντού οργανικά και στον ανόργανο κόσμο ρυθμίζοντας το ίδιο την έμψυχη και την άψυχη φύση όπως και τον άνθρωπο.

ΦΛΩΡΕΝΤΙΑ (1500-1508)

Το 1500 ο Λεονάρντο αναχωρεί από το Μιλάνο μαζί με τον Πατσιόλι και κάποιους άλλους μαθητές του. Αρχικά περνά ένα διάστημα στη Βενετία,για να επιστρέψει αργότερα στη Φλωρεντία όπου ξεκινά ίσως η παραγωγικότερη περίοδός του ως ζωγράφος.

Η ΓΕΦΥΡΑ ΤΟΥ ΧΡΥΣΟΥ ΚΕΡΑΤΟΣ

Το 1502, ξεκινά να κάνει σχέδια για μια γέφυρα πάνω από τον Κεράτιο Κόλπο της Κωνσταντινούπολης με στόχο να ενώσει τις δύο όχθες του Κερατίου Κόλπου, ανάμεσα στην Κωνσταντινούπολη και το Πέραν. Η πέτρινη γέφυρα, μήκους σχεδόν 300 μέτρων και βάρους 400.000.000 τόνων, δεν κατασκευάστηκε ποτέ, καθώς θεωρήθηκε εξωπραγματική για τα δεδομένα της εποχής. Ο ίδιος ο Σουλτάνος, που αξίζει να σημειωθεί ότι είχε προκηρύξει κάτι σαν διαγωνισμό για τη γέφυρα, δήλωσε πεπεισμένος ότι η κατασκευή της ήταν αδύνατη! Για να τη σχεδιάσει, ο Ντα Βίντσι συνυπολόγισε τη δυναμική των ρευμάτων, την κίνηση των τεκτονικών πλακών, ακόμη και τον άνεμο. Η γέφυρα είχε δομή διπλών τόξων, με τέσσερα στηρίγματα, που βρίσκονταν σε απόσταση μεταξύ τους. Ενδιαφέρον παρουσιάζει το γεγονός ότι, σύμφωνα με πανεπιστημιακό πείραμα προσομοίωσης, εάν η φουτουριστική για τα δεδομένα της εποχής της γέφυρα –τόσο σε σχεδιαστικό, όσο και σε κατά-σκευαστικό επίπεδο- είχε τελικά οικοδομηθεί, θα βρισκόταν ακόμη στη θέση της αναλλοίωτη!
ΕΚΤΡΟΠΗ ΤΟΥ ΑΡΝΟ
Ένα χρόνο αργότερα (1503) ,η εκτροπή του ποταμού Άρνο στη βόρεια Ιταλία, ήταν μια άλλη συναρπαστική ασχολία για το Λεονάρντο. Το μεγαλεπήβολο σχέδιο, που τελικά δεν ολοκληρώθηκε, θα έκανε τον ποταμό πλωτό μέχρι τη Φλωρεντία και έτσι αυτή θα είχε εύκολη πρόσβαση στη θάλασσα.
ΜΟΝΑ ΛΙΖΑ

Τον ίδιο χρόνο ζωγραφίζει τον περιβόητο πίνακα της Μόνα Λίζα μετά από παραγγελία του Φραντζέσκο Ντελ Τζοκόντο. Ο πλούσιος αυτός Φλωρεντίνος είχε παντρευτεί τη Λίζα Τζεραρντίνι το 1495 και ο Λεονάρντο γνώριζε το ζευγάρι, καθώς υπήρξαν γείτονες στη γειτονιά της Σάντα Μαρία Νοβέλα. Τότε όμως γιατί δεν έδωσε τον πίνακα στο ζευγάρι προτού να φύγει εξόριστος για τη Γαλλία; Το έργο που δόξασε τον Λεονάρντο Ντα Βίντσι αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα αινίγματα της ιστορίας της ζωγραφικής. Εκτός από το μυστήριο που κρύβεται πίσω από το χαμόγελο της Μόνα Λίζα, η ταυτότητα του μοντέλου είναι ένας ακόμη γρίφος που προσπάθησαν να λύσουν εκατοντάδες ερευνητές.Το 1519, τη χρονιά του θανάτου του, ο Λεονάρντο δίνει το διάσημο πορτρέτο στο νέο του προστάτη, τον Φραγκίσκο Α´. Αυτή είναι η μόνη βέβαιη πληροφορία που έχουμε. Η υπόλοιπη ιστορία του πίνακα είναι μια σειρά από υποθέσεις και παρ’ όλο που ξέρουμε περίπου τη χρονολογία που ζωγραφίστηκε, η ταυτότητα του μοντέλου παραμένει άγνωστη. Κανένας πίνακας δεν έχει προκαλέσει τόσα βλέμματα, τέτοιο θαυμασμό, τόσες περιγραφές και υμνητικά σχόλια, κανένας πίνακας δεν αντιγράφηκε και αναπαράχθηκε τόσες φορές ώστε να γίνει ο διασημότερος στον κόσμο. Είναι ο μοναδικός πίνακας που έγινε μύθος.
ΔΑΥΙΔ
Το πασίγνωστο αναγεννησιακό γλυπτό του Μιχαήλ Άγγελου, Δαβίδ, λαξεύτηκε πάνω σε ένα τεράστιο κομμάτι από μάρμαρο που προηγουμένως, είχε χρησιμοποιήσει ο Λεονάρντο Ντα Βίντσι, στην προσπάθειά του να σμιλεύσει ένα άγαλμα, το οποίο τελικά δεν ολοκληρώθηκε ποτέ. Σύμφωνα με τη βρετανική εφημερίδα The Guadian, ο Ντα Βίντσι προσπάθησε, ύστερα από παραγγελία της Αρχιεπισκοπής της Φλωρεντίας, να σμιλεύσει ένα ογκώδες άγαλμα του Ηρακλή. Η προσπάθειά του, όμως απέτυχε, και το κομμάτι από μάρμαρο που έμεινε αχρησιμοποίητο πέρασε στα χέρια του Μιχαήλ Άγγελου, ο οποίος δημιούργησε τον Δαβίδ (1504).
Η ΜΑΧΗ ΤΟΥ ΑΝΓΚΙΑΡΙ

«Η Μάχη του Ανγκιάρι» θα μπορούσε να είναι το αριστούργημα του Ντα Βίντσι, αλλά το ημιτελές έργο έχει εξαφανιστεί. Η νωπογραφία, που υποτίθεται πως θα καταλάμβανε έναν τοίχο της μεγάλης αίθουσας του Συμβουλίου στο Παλάτσο Βέκιο της Φλωρεντίας. άρχισε το 1505 κατόπιν παραγγελίας των νικητών για να εξυμνήσουν τη δόξα τους. Η ημιτελής αυτή νωπογραφία έχει καταχωρηθεί ως ένα από τα αριστουργήματα του Λεονάρντο, και δεν υπάρχει πια.

ΚΩΔΙΚΑΣ ΠΑΝΩ ΣΤΗΝ ΠΤΗΣΗ ΠΟΥΛΙΩΝ

Πολλοί έχουν εντρυφήσει στις επιστημονικές του ανησυχίες και το γνωρίζουν ως μηχανικό, ανατόμο και εφευρέτη. Ο ίδιος μάλιστα υποστηρίζει πως μπόρεσε να τετραγωνίσει τον κύκλο. Για μεγάλο μέρος της ζωής του, ο Λεονάρντο ήταν συνεπαρμένος από το φαινόμενο της πτήσης. Έτσι εκπονεί πολλές μελέτες που βασίζονται στην πτήση των πουλιών. Χαρακτηριστικό έργο του είναι ο Κώδικας πάνω στην πτήση των πουλιών (1505). Μέσα στο έργο εξετάζεται η συμπεριφορά των πουλιών κατά την πτήση, και ταυτόχρονα ο Ντα Βίντσι προτείνει μηχανές πτήσης. Ένα μέρος αυτών των μηχανών κατασκευάστηκαν από τον ίδιο. Παρ’ όλα αυτά, η προσπάθειά του να τα απογειώσει απέτυχε. Στον κωδικό, για πρώτη φορά ο Ντα Βίντσι επισημαίνει ότι το κέντρο βαρύτητας ενός ιπτάμενου πουλιού δεν συμπίπτει με το κέντρο πίεσης.

ΜΙΛΑΝΟ (1506-1513)

Το 1506 ο Λεονάρντο πηγαίνει στο Μιλάνο για δεύτερη φορά, όπου έμεινε μέχρι το 1513. Μετά από 2 χρόνια εκεί κάνει σχέδια για την κατασκευη κλεψύδρας και μελέτες σχετικά με τη γεωλογία. Παράλληλα μελετά τα διάφορα όργανα του σώματος αλλά δίνει βάση στο αρτηριακό σύστημα της γυναίκας. Ξεκινά να ζωγραφίζει το έργο του Η Παναγία,το Θείο Βρέφος και η Αγία Άννα. Οι απαιτήσεις όμως των άλλων ενδιαφερόντων του ίσως να τον ανάγκασαν να αφήσει το έργο ατελείωτο. Η μπογιά απλώθηκε επιφανειακά και σε ορισμένα σημεία είναι διάφανη, με αποτέλεσμα να φαίνεται το σκίτσο από κάτω. Κατά τη διάρκεια της δεύτερης παραμονής του στο Μιλάνο, ο Ντα Βίντσι δε ζωγράφισε αρκετούς πίνακες αλλά εργάστηκε κυρίως πάνω στις ανατομικές μελέτες του.

ΑΝΑΤΟΜΙΑ

Για αιώνες, τα σχέδια ανατομίας του Λεονάρντο ήταν τα πιο λεπτομερή και ακριβή που υπήρχαν. Ήταν το 1508 όταν ο Ντα Βίντσι άρχισε πραγματικά τις σε βάθος μελέτες για το ανθρώπινο σώμα. Θέλησε να το μελετήσει πέρα από τις μηχανικές του λειτουργίες, πιστεύοντας ότι τα συναισθήματα ήταν εξίσου σημαντικά. Για να είναι απόλυτα ακριβής, τεμάχισε περίπου τριάντα πτώματα. Τα σημειωματάριά του από αυτήν την περίοδο είναι γεμάτα από θαυμασμό για τα ευρήματά του. Ο ίδιος μπορεί να υποστηρίξει ότι είναι το πρώτο άτομο που παρουσίασε το σωστό σχήμα της σπονδυλικής στήλης και την κλίση της λεκάνης. Ένα από τα πιο γνωστά σχέδια
ανατομίας του Λεονάρντο είναι αυτός ενός αγέννητου μωρού μέσα στη μήτρα, που συνδέεται σωστά από τον ομφάλιο λώρο. Αυτό το σχέδιο περιέχει ένα προφανές λάθος δεδομένου ότι ο πλακούντας είναι πιο κατάλληλος για μια αγελάδα από μια γυναίκα. Ο Ντα Βίντσι έκανε κι άλλα όμορφα σχέδια των διάφορων οργάνων του σώματος μιας γυναίκας όπως το αρτηριακό της σύστημα.

Τον Αύγουστο του 1508 ο Λεονάρντο ολοκλήρωσε τη δεύτερη εκδοχή της Παναγίας των Βράχων ενώ παράλληλα αναλάμβανε διακοσμήσεις για εορταστικές τελετές της γαλλικής αυλής στο Μιλάνο. Επίσης εργάστηκε ως αρχιτέκτονας και συνέλαβε στην επέκταση του αρδευτικού συστήματος. Σε αυτή την περίοδο ζωγράφισε και τον πίνακα Η Λήδα και ο Κύκνος, έργο που δεν έχει σωθεί.
ΡΩΜΗ (1513-1516)

Μετά από την οκταετή διαμονή του στην πόλη του Μιλάνου επισκέφτηκε την Ρώμη όπου και παρέμεινε από το 1513 μέχρι το 1516. Για τα τρία χρόνια που έμεινε εκεί δεν έχουμε πολλές πληροφορίες.
Κατά τη διάρκεια αυτών των τριών ετών στη Ρώμη, ο Λεονάρντο ασχολήθηκε με την αρχιτεκτονική, την υδραυλική, και τη δυναμική των καθρεφτών. Ήταν πιθανώς αυτή η χρονική στιγμή που ο Ντα Βίντσι ζωγράφισε το πορτρέτο του. Πρόκειται για την εικόνα ενός ηλικιωμένου, καταβεβλημένου άντρα με μακριά γενειάδα. Πρέπει να σημειωθεί ότι, εάν αυτό είναι πράγματι το πορτρέτο του, όπως οι περισσότεροι κριτικοί συμφωνούν, είναι αξιοπρόσεκτο ότι σχεδιάστηκε από μια οπτική γωνία. Ο Λεονάρντο κανόνισε πιθανώς ένα σύνθετο σύστημα καθρεφτών προκειμένου να σχεδιαστεί από αυτήν τη γωνία.
Παράλληλα επιδόθηκε σε πειράματα με τις μπογιές και τα βερνίκια της εποχής. Στο πλαίσιο αυτής της μελέτης, επινόησε τη μέθοδο του σφουμάτο (sfumato), απλώνοντας διαδοχικές στρώσεις από ημιδιαφανές βερνίκι και δημιουργώντας έτσι ένα ευρύ φάσμα από σκιάσεις. Χαρακτηριστικό δείγμα αυτής της τεχνικής αποτελεί ο πίνακας του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή.
Το 1515 ο Λεονάρντο ταξίδεψε, πιθανώς στη Μπολόνια, για να παρευρεθεί στις συζητήσεις ειρήνης μεταξύ του Πάπα και του νέου βασιλιά της Γαλλίας, Francis I. Ως σύμβολο ειρήνης, ο Ντα Βίντσι κατασκεύασε ένα μηχανικό λιοντάρι, συμβολίζοντας τη Φλωρεντία: το λιοντάρι ήταν σε θέση να κάνει μερικά βήματα, ενώ στη συνέχεια μια καταπακτή στο στήθος του άνοιγε για να αποκαλύψει ένα κρίνο, σύμβολο της Γαλλίας. Ο νέος βασιλιάς ήταν εντυπωσιασμένος.
Αυτή η περίοδος, όπως και οι προηγούμενες, βρίσκει το Ντα Βίντσι σε μεγάλο επίπεδο παραγωγικότητας. Ήταν σύμβουλος στα πολυάριθμα αρχιτεκτονικά και υδραυλικά προγράμματα. Στο μεταξύ, ήταν περίπου εξήντα ετών, όμως ήταν έτοιμος να μελετήσει τα πράγματα τα οποία δεν είχε προσεγγίσει ποτέ σοβαρά, όπως οι ιδιότητες των καθρεφτών.

ΓΑΛΛΙΑ (1516-1519)

Το 1516, δέχεται την πρόσκληση του βασιλιά της ΓαλλίαςΦραγκίσκου Α’ και εργάζεται ως ζωγράφος της βασιλικής αυλής. Παράλληλα, συνεχίζει τα πειράματα του και ασχολείται με αρχιτεκτονικά και αρδευτικά σχέδια. Στις 23 Απριλίου του 1519 συντάσσει την διαθήκη του και τελικά πεθαίνει στις
2 Μαΐου στο Κλου (Cloux) της Γαλλίας, κοντά στο βασιλικό πύργο του Αμπουάζ (Amboise). Σύμφωνα με προσωπική του επιθυμία, τάφηκε στην εκκλησία Sainte Florentine, στο Αμπουάζ. Ο τάφος του καταστράφηκε την περίοδο των θρησκευτικών πολέμων αλλά έχει διατηρηθεί η επιγραφή της εκκλησίας, η οποία αναφέρει:
«Στην αυλή αυτής της εκκλησίας ετάφη ο Λεονάρντο ντα Βίντσι, ευγενής από το Μιλάνο, μηχανικός και αρχιτέκτονας του βασιλιά, ειδήμων της μηχανικής και κατά το παρελθόν επίσημος ζωγράφος του Δούκα του Μιλάνου».

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Η φήμη των έργων του Ντα Βίντσι μας δείχνουν πως έχει αναγνωριστεί ως ένας σημαντικός ζωγράφος,όμως οι εκατοντάδες σελίδες απο τις προσωπικές του σημειώσεις μας κάνουν να καταλάβουμε πως ήταν ένα απο τα πιο λαμπρά μυαλά της εποχής του. Έγραφε και ζωγράφιζε πάνω σε διάφορα θέματα συμπεριλαμβανομένου και της γεωλογίας, ανατομίας(την οποία μελέτησε έτσι ώστε να μπορέσει να ζωγραφίσει το ανθρώπινο σώμα με μεγαλύτερη ακρίβεια), τη πτήση, την βαρύτητα και την οπτική, συχνά πηγαίνοντας απο θέμα σε θέμα σε μια μόνο σελίδα και γράφοντας με την καθρεπτιζόμενη γραφή. Επιπλέον εφύβρε το ποδήλατο, το αεροπλάνο, το ελικόπτερο και το αλεξίπτωτο και με όλα αύτα ήταν περίπου 500 χρόνια μπροστά απο την εποχή του.
Αν όλη αυτή του η δουλειά είχε εκδοθεί σε μια πιο κατανοητική μορφή, ο Ντα Βίντσι θα ήταν αναμφισβήτητα ο πιο προτωποριακός επιστήμονας. Όμως η πραγματική του ευφυία δεν ήταν ούτε στις επιστήμες ούτε στην ζωγραφική, ήταν στον συνδιασμό αυτών των δυο διαφορετικών τομέων : ήταν ένας «Καλιτέχνης-Επιστήμονας». Η ζωγραφική του ήταν βασισμένη στην βαθύτερη κατανόηση του ανθρώπινου σώματος αλλά και στον τρόπο με τον οποίο λειτουργούσαν το φώς και η σκιά. Η επιστήμη του εκφραζόταν μέσα απο την τέχνη, και οι πίνακες όπως και τα διαγράμματα του μας βοηθούν να καταλάβουμε τον τρόπο με τον οποίο κατανοούσε τον κόσμο στον οποίο ζούμε.

Advertisements

From → 5+

Σχολιάστε

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: